Het Laatste Nieuws 1 maart 2019 

  • Marco Mariotti en Jempi Welkenhuyzen 

 DEELVIA FACEBOOK1TWEETREAGEER

Componist Wolf aan één van zijn vele piano’s.
 Karolien Coenen Componist Wolf aan één van zijn vele piano’s.

LANAKEN Wie langs de leegstaande panden van het voormalige kinderdorp Molenberg passeert, zal vooral verwaarloosde gebouwen opmerken. Maar wie héél goed luistert hoort pianomuziek afkomstig uit de directeurswoning. Daar woont componist en muzikant Martinus Wolf (54) al vijf jaar. “Maar 31 mei moet ik eruit, daarna zal het pand gesloopt worden”, vertelt de man.

Decennialang diende Molenberg, in de bossen van Rekem, als dorp voor kinderen uit maatschappelijk kwetsbare gezinnen. In 2007 kocht de Vlaamse overheid het domein als enclave in het Nationaal Park Hoge Kempen. Geen enkele partij bleek kandidaat door de ligging en de hoge renovatiekost, en dus besliste Agentschap Natuur en Bos om de boel te slopen. Tot Martinus Wolf op de proppen kwam.

Pianist moet pand verlaten.
 Karolien Coenen Pianist moet pand verlaten.

Sinds 2014 stond ook de directeurswoning op het domein leeg, al zocht men wel een manier om de veiligheid en bewoning te garanderen. Die rol werd weggelegd voor Wolf. “Ik woon hier nu al vijf jaar”, steekt de componist van wal. “Eerst met medebewoners, maar nu al een tijdje alleen. Ik ben al sinds mijn tienerjaren begeesterd door muziek en studeerde kleinkunst aan Studio Herman Teirlinck. Daarna ben ik onder meer nog gaan touren met Guido Belcanto, maar in 2012 gooide ik mijn leven over een andere boeg.”

Wolf besloot na een jarenlange carrière straatmuzikant te worden en schuimt sindsdien tal van steden doorheen Europa af. “Ik componeer bijzonder veel. Mijn inspiratie? Die haal ik hier uit het bos. Vroeger woonde ik in een gelijkaardig pand in Durbuy. Waar ik nu concreet heen ga, weet ik nog niet.” Pal in het midden van woonkamer treffen we een versleten vleugelpiano én een muurpiano aan. In de gang richting keuken staat nog een witte muurpiano. Het moet gezegd: dit huis ademt muziek, maar dan wel met een vleugje anarchie. 

Wolf aan zijn woning, die binnen enkele maanden wordt gesloopt.
 Karolien Coenen Wolf aan zijn woning, die binnen enkele maanden wordt gesloopt.

Luxe is zowat nergens in het gebouw aanwezig. De man heeft net genoeg water, elektriciteit en warmte om te kunnen leven. “Mazout is er niet meer, maar ik heb elektrische vuurtjes die me warm houden. Ik haal al mijn inkomsten uit muziek, op straat. Alle weken speel ik op pleinen en straten met een echte piano, vaak in Maastricht, Hasselt en Luik. Al heb ik bijna elke grote stad al wel eens aangedaan. Komende zomer wil ik naar het noorden trekken. Met mijn kleine vrachtwagen, een piano op wielen, wat kleren en een beetje geld trek ik er dan op uit. Dit keer zal het Nederland, Denemarken, Polen en Duitsland worden.” 

 Karolien Coenen

Inspiratie

Wolf beseft dat hij eind mei het pand moet verlaten, al maakt die gedachte de componist allerminst vrolijk. “Tja, ik heb me ingeschreven voor een sociale woning, want daar ben ik wettelijk toe verplicht, maar ik zou er bijzonder ongelukkig worden. Veel heb ik niet nodig.” Wellicht trekt Wolf hierna richting Overpelt, omdat ook daar een gelijkaardig pand ter beschikking zal komen.

Appreciatie 

Hoe een mens kan leven van muziek alleen, willen we nog weten. “Moeilijk, dat geef ik toe. Maar als ik wat eten en een goede fles wijn kan kopen, ben ik al gelukkig. Deze maand schreef ik nog een nieuw nummer: Joie de vivre, een melancholisch lied met een warm gevoel. Als ik dan in Luik speel, start ik daar meteen mee. Mensen vertellen soms dat ik hen emotioneer met mijn muziek. Die appreciatie is onbetaalbaar en voor mij véél belangrijker dan geld